Autor da História: Hugo Lagido(hlagido) | Data: 2008-12-17 22:20:00ver perfil do autor
Mensagem Pessoal: Escrevo o que sinto, o que sou, o que gostaria de ser, o que nunca fui...
País e Localidade: Portugal, Vila Praia de Ancora
Sexo: Masculino
Membro desde: 2008-12-13 15:44:00
Apresentação desta história:
O cérebro é deveras uma máquina fenomenal. Alguma vez conseguiu parar de pensar sobre algo. Difícil é verdade, tente! Pois, realmente é difícil de parar. Quando estamos a caminhar, quando estamos a esperar ou até quando estamos no Quarto de banho, teoricamente sem nada para fazer, estamos a pensar a reflectir. Por vezes nestes momentos conseguimos obter os melhores raciocínios ou ideias, já que não estamos a forçar o cérebro a pensar sobre algo em particular. Por isso desafio-vos a que coloquem esse pensamento neste tópico.
Mensagem Pessoal: Escrevo o que sinto, o que sou, o que gostaria de ser, o que nunca fui...
País e Localidade: Portugal, Vila Praia de Ancora
Sexo: Masculino
Membro desde: 2008-12-13 15:44:00
HLaGiDo 2008-12-17
Hoje de facto o tempo livre foi exíguo e o resultado dos meus pensamentos foram pouco produtivos. O cérebro como todas as máquinas complexas são susceptíveis a falhas, como coloquei na apresentação o cérebro não para, mas por vezes bloqueia entrando num ciclo vicioso de pensamentos que não levam a nenhum resultado. O cérebro, como os computadores, apanham vírus. O mais conhecido chamamos-lhe de sentimentos.
Quando vivemos uma situação que nos toca muito no lado emotivo ou afectivo, vai-nos automaticamente desgastar capacidades a nível de raciocínio e inclusive poderá afectar a outras funções celebrais como por exemplo não conseguirmos assimilar sons, o tempo de reacção e mais lento, etc.
Afinal o cérebro é uma máquina fenomenal mas como todas as outras tem falhas, o cérebro não nos permite alterar de uma forma fácil aquilo que sentimos. Que fácil seria carregar no botão “delete” e problemas solucionado, ou até reiniciar quando estivesse totalmente saturado.
Os sentimentos é algo humano fazem falta, mas não vale a pena desgastar a maravilhosa massa cinzenta a volta deles. Utilizem-no para algo realmente útil. Acreditem, libertem o cérebro, usem e abusem dele!
Mensagem Pessoal: Escrevo o que sinto, o que sou, o que gostaria de ser, o que nunca fui...
País e Localidade: Portugal, Vila Praia de Ancora
Sexo: Masculino
Membro desde: 2008-12-13 15:44:00
"A mentira"
Ia conduzindo a caminho do trabalho, quando ouvi uma das notícias mais curiosas. Os Homens mentem entre 5 a 8 vezes por dia. Na altura o dado estatístico pareceu-me exagerado, foi daquelas notícias que ficam na memória.
Hoje e outra vez ao volante, estive a reflectir sobre este assunto. Mais afinal mentimos tanto? Porque mentimos? Pois é verdade! Afinal tudo depende o que nos chamamos mentir. Há várias formas de mentir: encobrir, hiperbolizar ou inventar. Contudo, normalmente mentimos de forma a não ferir sentimentos ou para ajudar, pode parecer irónico mas nós recorremos constantemente a essa arma.
No meu ponto de vista devemos mentir o mínimo possível, pois em muitos casos, mesmo que a intenção seja boa, acabamos por obter maus resultados. Sempre que possível, deveremos apresentar a verdade tal e qual como é. Pois a “emenda fica pior que o soneto”.
Mensagem Pessoal: Navego nun infinito en calma, lonxe do galopar tempestuoso dos poldros da xuventude, mais o meu espírito aínda conserva a ansia polo mundo que se agocha tras cada lousa, tras cada luz e cada sombra, tras cada aloumiño, tras cada sorriso, tras cada man...
País e Localidade: Spain
Sexo: Feminino
Membro desde: 2008-12-27 18:01:00
Medias verdades e mentiras piadosas
Se volvo a vista atrás para ver se son quen de atopar unha razón, só unha, pola que deba arrepentirme de canto levo feito, non a atopo, aínda que sei e vexo claro que nalgunhas cousas errei e moito. Todas as persoas somos un pouco necias e de vez en cando facemos cousas que non debemos por necedade, inconsciencia ou ousadía, mais non por ignorancia. ¿Quen sabe?
En loitar cada día por manternos en pé, firmes, é onde radica a nosa verdadeira forza. Ao fin e ao cabo, se algo nos sae mal, sáenos mal a nós, só a nós nos vai doer e só diante de nós temos que render contas, porque é connosco con quen nos deitamos e nos erguemos cada día. Son a nosa conciencia, a nosa alma e e o noso corazón quen nos van pasar a factura do bo e do malo que facemos.
Agora mesmo non me importaría berrar con todas as miñas forzas para que o mundo ouvise o que penso, pero non serviría de moito. De vez en cando é necesario, pola supervivenza da imaxe que proxectamos, actuar con prudencia e non airear o que é do noso dominio persoal e intransferíbel e deixar o que sentimos, queremos e pensamos para levalo á tumba, coma única equipaxe coa que facer o camiño cara a morte. No medio, unha manchea de medias verdades e mentiras piadosas, sentimentos contididos, ledicias disimuladas, prantos enmudecidos, palabras afogadas, silencios estrondosos... Ausencias e presencias.
Mais, nin todo é tan real como parece, nin tan ficticio como ás veces queremos velo. Ocultamos o que sentimos e/ou facemos para non danar a quen queremos. Danámonos á nós cando agochamos tristura ou ledicia e pouco a pouco, imos trocando a nosa realidade en ficción e facemos da nosa ficción unha realidade interior que só podemos tocar co pensamento, sen deixar de vivir a realidade.
E menos mal que non temos o botón "delete". De canto sentimos, aprendemos para rectificar ou ratificar condutas e palabras, para que no noso cerebro se vaian formando compartimentos estancos nos que a realidade e a ficción se manteñan separadas. Da nosa capacidade para sentir emocións depende parte da nosa aprendizaxe, por canto asociamos lembranzas de sons, arumes e imaxes ás sensacións que nolas produciron. Se puidesemos borrar os sentimentos, toda esta reflexión embarullada que veño de facer, carecería de sentido e a nosa aprendizaxe estaría incompleta.
Debemos mentir o mínimo posíbel. Si. Ou mellor, debemos ocultar certas verdades, ou disfrazalas o menor número de veces posíbel, que para o caso ven sendo o mesmo. Pero ás veces é desas medias verdades e desas mentiras piadosas das que podemos sacar leccións, xa que para elaboralas, o noso cerebro ten que facer un esforzo de reconstrución da realidade que o mantén esperto e alerta. E non esquecer que ás veces, tamén, a mentira máis estrondosa pode significar a verdade máis núa e sinxela.
¿Quen coñece realmente o que sinte e pensa a persoa coa que convivimos a diario? Dentro do noso cerebro só estamos nós e só nós sabemos a verdadeira intención de canto facemos, pensamos e dicimos.
Autor: marilia rodrigues(estrela)ver perfil do autor Data: 2009-01-25 20:17:00
Mensagem Pessoal: como é bom sonhar...como é bom ser livre...como é bom escrever...
País e Localidade: Portugal
Sexo: Feminino
Membro desde: 2009-01-02 11:31:00
porquê?
Estava um dia destes a ouvir uma música e o texto chamou-me a atencao, onde diz porque é que se preocuparmos tanto com o que os outros pensam sobre nós, e fez-me pensar poruqé é que nos preocuparmos com o que os outros pensam sobre nós? Quem é que já nao teve vontade de fazer uma coisa maluca, como comecar aos saltinhos no meio da rua, ou comecar a cantar bem alto no meio da rua, ou uma daquelas maluquices que só sao bem viastas quando somos criancas, porque somos criancas, e nao se faz porque o que é que o vizinho ia pensar de nós, ou o que aquela/e iria pensar de nós ou se calhar ainda há alguém que chame a policia e a ambulância :-), claro que há regras impostas pela sociedade, mas o importante nao é respeitarmo-nos uns aos outros e fazermos o que queremos sem nos preocupar-nos com os outros?No fundo vivemos numa democracia ,mas às vezes penso que nao somos livres, que vivemos numa sociedade imposta que nao podemos fazer as nossas próprias regras, porque senao somos vistos como pessoas diferentes e considera-nos malucos, associais, ...
Mensagem Pessoal: Escrevo o que sinto, o que sou, o que gostaria de ser, o que nunca fui...
País e Localidade: Portugal, Vila Praia de Ancora
Sexo: Masculino
Membro desde: 2008-12-13 15:44:00
porquê? 2
Na realidade vivemos numa sociedade preconceituosa, muitas vezes preocupa-se com pequenos gestos e actos esquecendo os verdadeiros problemas que nela existem. No meu ponto de vista devemos libertar essa criança que existe em nós e quebrar este preconceito! O facto de nos pularmos ou cantarmos não significa que estejamos malucos, mas sim estamos a exprimir um momento de felicidade, acho isto fantástico!
Eu não me preocupo com o que a sociedade em geral pensa de mim, não ligo nada aos estranhos olhares que algumas pessoas possam fazer quando estou eufórico. O importante e ser bem visto pelos seres mais achegados. Estas pessoas não censuram estes actos, censuram o mal, a guerra, a violência, a fome, a desigualdade…
Agora pergunto eu, porque não somos todos espontâneos e livres? Porque censuramos o verdadeiro ego e tentamos ser aquilo que não somos?
Fica aqui o desafio!
Autor: marilia rodrigues(estrela)ver perfil do autor Data: 2009-01-26 17:27:00
Mensagem Pessoal: como é bom sonhar...como é bom ser livre...como é bom escrever...
País e Localidade: Portugal
Sexo: Feminino
Membro desde: 2009-01-02 11:31:00
resposta
Pois Hugo eu também penso como tu, eu também nao ligo nada ao que as pessoas dizem e faco muitas maluquices, de vez enquando :-) eu falei na maioria das pessoas e porque conheco muita gente assim que ligam muito ao que os outros dizem, também sei que aí em portugal nao é tanto assim, mas aqui é muito assim, eu posso dar um exemplo, só se comeca a grilhar em maio e até fins de agosto, nao há nada que proiba, mas ninguém faz e quando tu nao ligas a essas coisas os vizinhos já olham com aquele olhar :-) nem toda a gente consegue ser espontânea porque ainda pensam muito o que os outros dirao...e também te dou razao se toda a gente fosse o que realmente é se calhar nao havia tanta gente com depressoes, nao achas?
e eu pergunto e porque é que agora só se fala no stress?
Mensagem Pessoal: Escrevo o que sinto, o que sou, o que gostaria de ser, o que nunca fui...
País e Localidade: Portugal, Vila Praia de Ancora
Sexo: Masculino
Membro desde: 2008-12-13 15:44:00
stress
O stress foi o modo de vida que criamos. Estamos constantemente a ser pressionados, com metas e objectivos de assuntos supérfluos em curto espaço de tempo.
Cabe-nos a nós agirmos com naturalidade e despreocupação perante os assuntos do cotidiano, apenas assim nos conseguimos libertar do “stress” e atingir mais facilmente as metas propostas. Este método é a chave do sucesso no estudo e no trabalho, sem esta pressão fictícia que é o “stress”, conseguimos melhores resultados, já que a lucidez é mais elevada.
Autor: Claudio Fernandez(kemon_3)ver perfil do autor Data: 2009-01-27 12:41:00
Mensagem Pessoal: Queria ser tanto... e tão pouco k sou!
País e Localidade: Portugal
Sexo: Masculino
Membro desde: 2009-01-06 21:48:00
Privilégio
A noite existe para sonhar o k não temos coragem de viver.
Toda a vida é uma contenção por natureza e só por dentro é k tudo se solta.
Sorrio de graça para alguém k não me conhece o gosto de ti.
Nem sei o k dizer dos olhos k me apresentas. Nem sei onde nasci assim, tão privilegiado e com tantas ideias de loucura k muito estranharia, não fosses tu a perdição k as amamenta.
O teu nome parece-me feito de letras cuidadosamente arrumadas a formar o código k liberta o vento cá dentro.
Um tornado de realidade k nunca imaginei merecer.
Autor: marilia rodrigues(estrela)ver perfil do autor Data: 2009-02-10 17:11:00
Mensagem Pessoal: como é bom sonhar...como é bom ser livre...como é bom escrever...
País e Localidade: Portugal
Sexo: Feminino
Membro desde: 2009-01-02 11:31:00
será loucura?
Será loucura? Aprender a gostar de alguém pelo o que ela escreve sem ter importancia o que a pessoa é, o que faz, a idade?Saborear cada palavra que é escrita e senti-las como uma caricia que à muito tempo nao sentia? Fazer renascer sentimentos que pensava estarem esquecidos e que nunca mais sentiria?Como as tuas palavras me fazem sentir alguém especial como se eu fosse a tua princesa e tu fosses o meu principe ...será loucura?...
Autor: Claudio Fernandez(kemon_3)ver perfil do autor Data: 2009-02-10 23:14:00
Mensagem Pessoal: Queria ser tanto... e tão pouco k sou!
País e Localidade: Portugal
Sexo: Masculino
Membro desde: 2009-01-06 21:48:00
Loucura
Não sei se é loucura! Mas se for...espero k seja por muito mais tempo.
Esta inocência k eu julgava adormecida, mas k, sem o saber, trabalhava afincadamente como o objectivo de esconder realidades, k apenas surge para atenuar ou ameaçar a rara integridade emocional.
Quantos olhares se interpelaram com o mero intuito de juntar estes corpos k suavam sinais notórios de desejo.
Inúmeros. Bastantes, imensos. E é através dessa troca de sinais k se alimenta algo k, porventura, nunca devia ter existido. Algo k se devia ter abafado (tal como uma manta faz a um monte de brasas), mas k devido à lentidão com k foi feito, esta surtiu o efeito contrário, inflamando e desenvolvendo um ímpeto flamejante k traga e consome corações.
Autor: marilia rodrigues(estrela)ver perfil do autor Data: 2009-02-24 16:35:00
Mensagem Pessoal: como é bom sonhar...como é bom ser livre...como é bom escrever...
País e Localidade: Portugal
Sexo: Feminino
Membro desde: 2009-01-02 11:31:00
realidade
como tenho saudades de me sentar à beira mar a ouvir as ondas a bater, construir um castelo de areia, comer meia dúzia de pastéis de nata, beber uma imperial... quando temos as coisas ao pé de nós nao lhe damos valor, só quando estamos longe é que as coisas comecam a ter o seu valor...como um dia uma carro vai deixar de ter o seu valor pois se calhar andamos todos de nave espacial...os telemóveis , passam a ser uma telivisao... se calhar passamos todos s vistirmo-nos de igual...:-) deviriamos dar mais valor ao que temos agora e nao um dia mais tarde lembrarmo-nos do que tinhamos e nao temos..." a vida é uma dura realidade"...
Mensagem Pessoal: Navego nun infinito en calma, lonxe do galopar tempestuoso dos poldros da xuventude, mais o meu espírito aínda conserva a ansia polo mundo que se agocha tras cada lousa, tras cada luz e cada sombra, tras cada aloumiño, tras cada sorriso, tras cada man...
País e Localidade: Spain
Sexo: Feminino
Membro desde: 2008-12-27 18:01:00
Dura, pero fermosa
A vida é unha moi dura realidade, pero moi fermosa, aínda que nos coman as mágoas... Sempre que teñamos a calma suficiente para agardar o sol que sae despois de cada treboada. O malo é que non somos, moitas veces, capaces de agardar, gozando do momento, ou padecéndoo.
Mensagem Pessoal: A imaginação não tem limites porque ainda ninguém o atingiu...
País e Localidade: Portugal, Vila Praia de Âncora
Sexo: Masculino
Membro desde: 2008-12-21 00:00:00
Pensar em pensar
Hoje dei por mim a pensar que não me apetecia escrever nada, alías, estava sem ideias e nem me apetecia pensar.... É claro que pensava nisto e enquanto escrevia aqui, afinal acabei por escrever, se não apagar tudo antes de guardar. Bem escrevia a pensar no que escrevia e que não conseguia para de pensar, bem! Então parei para pensar, melhor, para trocar de pensamento. Se não consigo parar de pensar, pensarei em algo mais produtivo... Mas se nã me apetece fazer nada produtivo!? Bem então pensei, e se eu contasse isto que se está a passar enquanto penso se vou dormir já ou só depois de dar o CSI. E assim foi, acabei por não ligar nada ao CSI e deu-me o sono. Entõ pensei: Este exercício de pensar naquilo que se está a pensar é duplamente exigente porque dá a ideia que se está a pensar em duplicado mas não deve ser verdade... Pelo menos dá sono...
O sono já é tanto que nem tenho vontade de corrigir o texto à procura de eventuais erros.... Não deve ter nenhum, penso eu!
Boa noite, até amanhã!
Autor: marilia rodrigues(estrela)ver perfil do autor Data: 2009-02-25 14:39:00
Mensagem Pessoal: como é bom sonhar...como é bom ser livre...como é bom escrever...
País e Localidade: Portugal
Sexo: Feminino
Membro desde: 2009-01-02 11:31:00
pensar
achei engracado o que escreves-te," pensar no que estás a pensar", eu nunca pensei no que estou a pensar porque estou tao entretida com os meus pensamentos que nem tenho tempo para pensar no que estou a pensar, mas se isso for uma solucao para adormecer mais depressa acho que uma noite destas vou experimentar...é que normalmente penso, e continuo a pensar e depois o sono já passou, depois tenho que ler um livro que eu deteste (o que nao é fácil de encontrar), para conseguir adormecer...os livros conseguem tirar-me do mundo dos pensamentos, só que depois quero saber como é que o livro acaba que acabo por passar a noite a ler e nao durmo...e depois ando todo o dia cansada...mas pensar no que estou a pensar sempre será melhor do que contar ovelhas...:-)
Autor: Claudio Fernandez(kemon_3)ver perfil do autor Data: 2009-02-27 11:19:00
Mensagem Pessoal: Queria ser tanto... e tão pouco k sou!
País e Localidade: Portugal
Sexo: Masculino
Membro desde: 2009-01-06 21:48:00
O primeiro pensamento
Sem duvida k o meu primeiro pensamento de hoje foste tu. Acordei com com vontade de te escrever algo, nem k fosse só um"olá querida!! ".
Sei k tenho andado ausente de ti, de nós... Poder ouvir-te, e não te sentir, é como se não estivesses aqui, é como se eu não aparecesse para ti, e ao mesmo tempo é um turbilhão de sentidos..
O tempo vai passando e as saudades vão apertando, preciso de ti...
Autor: marilia rodrigues(estrela)ver perfil do autor Data: 2009-02-27 12:57:00
Mensagem Pessoal: como é bom sonhar...como é bom ser livre...como é bom escrever...
País e Localidade: Portugal
Sexo: Feminino
Membro desde: 2009-01-02 11:31:00
pensando
olá querido...faz-me sentir preveligiada ao ser o teu primeiro pensamento do dia, acho que até me fizeste corar :-)...engracado eu às vezes penso o melhor é afastarmo-nos um pouco um do outro e nao escrevermos todos os dias um ao outro e quem sabe cairmos no esquecimento de nós e admitirmos que isto é uma loucura...mas nao consigo! mesmo que eu nao te escreva todos os dias ou tu nao me escrevas eu penso em ti, penso se tu pensarás em mim, penso o que tu pensarás de mim, penso que tens o direito de encontrar alguém mais real do que e eu cair no esquecimento...penso...penso que também preciso de ti...
Autor: marilia rodrigues(estrela)ver perfil do autor Data: 2009-07-02 16:37:00
Mensagem Pessoal: como é bom sonhar...como é bom ser livre...como é bom escrever...
País e Localidade: Portugal
Sexo: Feminino
Membro desde: 2009-01-02 11:31:00
férias
é uma palavra pequena só tem seis letras e um acento para a tornar mais sensual:-), mas é uma palavra bonita, significa nao fazer nada, ir passear, ir à praia, deitar tarde, fazer tudo, ou talvez até nada...poder olhar a lua e sonhar, e até pensar que o sonho se tornou realidade e quem sabe se nao torna? concluindo, acho que estou a precisar de férias, já conto os dias mas ainda sao tantos...acho que é melhor nao contar...é melhor sonhar que é já amanha...
Autor: marilia rodrigues(estrela)ver perfil do autor Data: 2009-10-01 13:39:00
Mensagem Pessoal: como é bom sonhar...como é bom ser livre...como é bom escrever...
País e Localidade: Portugal
Sexo: Feminino
Membro desde: 2009-01-02 11:31:00
és tu...
Nao sei pk que é que ao fim de alguns meses, de repente tornas-te a fazer parte dos meus pensamentos? Tornei a sentir necessidade de ler as tuas palavras, de te escrever, de te sentir perto de mim, de te tocar, de te beijar...porquê? Será que fomos feitos um para o outro? Porque é que nao te consigo esquecer? Fui de férias e pensei, era tao bom poder-te encontrar, mas nao sabia como te encontrar, só te queria ver uma vez, estar contigo um único dia, para sentir ao vivo o que as tuas palavras me fazem sentir...mas voltei e nao te vi, e a saudade aumentou...sabes-me dizer o porquê?...
O autor desta história e os seus participantes gostarima muito de receber o teu comentário!